“แน่ใจนะ” พ่อยังไม่หายสงสัยจนแม่ของเชียรต้องพูดแทรกขึ้นว่า “เอ๊ะ! คุณนี่ยังไง ลูกก็บอกอลู่ว่าไม่มีๆ จะคาดคั้นกับลูกไปทำไม” “ผมไม่ได้คาดคั้นลูก ผมถามเพราะผมเป็นห่วงลูกต่างหาก"“ไม่มีจริงๆ ครับพ่อ ผมแค่สงสัยเท่านั้นเอง"ถ้าเป็นอย่างนั้นพ่อก็หมดห่วง ไล่หนูไฟฟ้า  กินข้าวกันต่อดีกว่านะ” แล้วทุกคน ก็ รับประทานอาหารพร้อมกับพูดคุยกันตามประสาพ่อ แม่ ลูก เมื่อเสร็จแล้วต่าง ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเสิยงครืนครางคำรนจากฟ้าแว่วเข้ามาในหู เชียรรู้สึกเหมือนตัวเอง กำลังถูกดึงเข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่งเป็นที่มืดและเงียบสงัด สัมผัสเพียงสายฝน ทำให้ร่างกายของเชียรเย็นชืดและเหน็บหนาว นึกอยู่ในใจที่แห่งนี้คือที่ไหนกัน แต่รู้สึกว่าคุ้นเคยเหลือเกินเชียรเดินช้าๆกลางม่านพิรุณที่โปรยปรายบนถนนโล่ง และทอดยาวไร้ที่สินสุด เมฆดำเคลื่อนคล้อยหนานัก ลายฟ้าแลบแปลบปลาบราว เป็นลิ้นของงูพระเพลิงชายหนุ่มยืนกอดอกด้วยความหนาวเย็น ตัวสันงกๆ พยายามเหลียวมอง รอบตัวแบแต่เพียงความว่างเปล่าทุกสิ่งทุกอย่างโล่งหายไปในความมืดของรัตติกาล มองเห็นเพียงแค่พื้นถนนที่ยืนอยู่ ชายหนุ่มมืความสงสัยเหลือเกินว่าถนนเล้นนี้จะไปสิ้นสุดที่แห่งหนตำบลใด แต่มีความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่าที่ปลายถนนเล้นนี มี บางสิงบางอย่างรอคอยที่'จะต้องการพบเขาอยู่...เท้าทั้งสองยังคงย่างก้าวต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ความมืด มิดค่อยๆ จางลงพอมองแสงสลัวรางๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเห็นเพียงเงาตะคุ่ม ตะคุ่ม ยิ่งเดินต่อไปเขายิ่งเห็นสิ่งรอบตัวซัดเจนขึ้นชายหนุ่มปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าบางสิ่งบางอย่างเข้ามาในคลองจักษุ เขาผ่อนผัเท้าลงแต่'ฝืเท้ายังคงสมาเสมอไกลออกไป.. ดักหนู .มีกระท่อมอยู่หลังหนึ่งหน้า กระท่อมมีชายสูงอายุคนหนึ่งยืนหันหลังมือทั้งสองไขว้อยู่ด้านหลังยืนเด่นเป็นสง่า ประดุจรูปปัน ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังม่านน้ำฝน ชายคนนั้น กำลังรอเขาอยู่ เชียรทำใจกล้าก้าวเท้าเข้าไปใกล้มองเห็นร่างนั้นซัดเจนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ดแขนยาว เก่าๆ กางเกงขายาวสีดำ แต่ใบหน้าซีดเชียวแทบจะไม่มีสีเลือด จากนั้นเขาจึง ค่อยๆ มองใบหน้าซีดขาวใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ม่านพิรุณเชียรยืนนิ่งราวถูกยืดขาเอาไว้ ใบหน้านั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลุง พรผู้น่าสงสารใบหน้าที่ดูซีดเซียวแต่อัปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวจนต้องตกใจชาย หนุ่มอุทานเบาๆ “ลุงพร”ร่างนั้นค่อยๆ หันมาเต็มตัวพร้อมทั้งส่งเสียงตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “ใช่! กูเอง คนที'มึงกับไอ้สารเลวชัยรุมฆ่าจนตายยังไงละ กูดีใจที่มึงยังจำกูได้” ชาย หนุ่มยกมือไหว้ประหลกๆ “ลุง ผมขอโทษลุงจรงๆ ผมไม่ทราบว่าไอ้ชัยจะทำ รุนแรงกับลุงได้ถึงเพียงนั้น ถ้าผมรู้ผมคงจะไม่ไปกับมัน”“มึงไม่ต้องมาแก้ตัวให้เสียเวลายังไงซะวันนี้กูจะต้องเอาชีวิตของมึงให้ได้ พูดจบก็เดินรี่เข้ามาหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มเร็วกว่าเขาวิ่งหนีอย่าง รวดเร็ว  กำจัดหนู แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะมีดมิดเพียงใดชายหนุ่มก็ไม่มีเวลามาสนใจ ขอ อย่างเดียว ขอให้พ้นจากที่ตรงนี้เท่านั้น เขาวิ่งหนีมาเป็นเวลาเท่าใด ระยะทาง เท่าไหร่ เขาไม่อาจจะทราบได้ ถามตัวเองว่าที่นึ่ที่1ไหน! เพราะรอบๆ ตัวเขามี แต่ความมีดมิด เขาอยากกลับบ้านเหลือเกิน พ่อครับ แม่ครับ ช่วยผมด้วย ในเฆึ๋อวิญถูเาผ ...ไม่ยอนคาย
 

Comment

Comment:

Tweet