พนักงานรับผิดชอบเป็นเขต พี่วีระกับผมได้ประจำอยู่เขตภาคใต้ ชีวิตของผม และ'พี่วระ ส่วนมากจะใช้เวลาอยู่บนท้องถนน ไอ้ที่จะหาที่นอนนุ่มๆ นั้นอย่าได้ หวังเลย อย่างดีที่สุดนุ่มได้ก็แค,เบาะรถยนต์ แต่ก็โชคดีอยู่อย่างที,ทางบริษัทมี วันหยุดให้มากกว่าบริษัทอื่นๆ  แพยางหงส์ลอยน้ำ  จะมีวันหยุดให้อาทิตย์ละ 3 วัน แต่ช่วงทำงาน จะต้องทำกันจริงๆ ทั้งกลางวันต่อเนื่องกลางคืน จนกว่างานที่ได้รับมอบหมาย จะสำแจลุล่วง แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมกับพี่วิระ เพราะทำกันมาหลายปีจน กลายเป็นความเคยชิน และผมกับพี่วีระก็ร่วมงานกับมาตลอดวันหนึ่งขณะที่ผมและพี่วีระกำลังนั่งรอพนักงานของบริษัทตรวจเช็คสินค้า ว่าครบถ้วนสมภูรณ์หรือไม่ เพราะเย็นวันนี้ ผมกับพี่วีระ จะต้องเดินทางนำสินค้า ไปส่ง เริ่มตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร ระนอง พังงาและจุดสุดท้ายคือ จังหวัดภูเก็ต ได้มี “พี,สมซาย”พนักงานขับรถรุ่นพี่ของผมแต่รุ่นเดียวกันกับพี่วีระ แต่อยู่คนละเขต โดยพี่สมชายรับผิดชอบเขตภาคอีสาน เพราะว่าพื้นเพของพี, สมชายอยู่ภาคอีสาน และมีลูกน้องประจำรถคนหนึ่งซึ่งเป็นอีสานเช่นเดียวกัน พี่สมชายได้เดินโขยกเขยก มาหาพี่วีระและผม พี่วีระเมื่อเจอพี่สมชายก็ถามว่า “อ่าว! ชายเป็นอะไรไป ทำ,![มเดินเป้มาอย่างนั้นแหละ” พี่สม'ชายส่ายหน้า สีหน้า ขังกะตายรถไปชนต้นไม้ข้างทางว่ะ เมื่อ'วานขืนนี่เอง ดีนะเจ็บแค่นี้”-พูดพลาง นั่ง ลงข้างๆ พี,วีระ “พี่ชาย! ไอ้นกเป็นอะไรมากหรือเปล่า” ผมถามถึงลูกมือของ พี่ สมชายซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกับผมและสนิทกันรายนั้นหน่ะ หนักหน่อย หัวแตก ดั้งยุบหมอเย็บตั้ง 30 กว่าเข็ม ยัง นอนอยุ่ที่โรงพยาบาลเลย”“แล้วทางบริษัทเขาว่าอย่างไรบ้างละ” พี่วี-ระถาม ด้วยความ เป็น'ห่วง “เขาก็ ห่วงยางสีขาวสูบลม ไม่ไต้ว่าอะไรหรอก เพราะรถยนต์มีประกันภัยชั้นหนึ่งอยุ่แล้ว ส่วน ค่ารักษาพยาบาล ก็ใช้บัตรประกันสังคม”พี่สมชายอธิบาย “งั้น ก็ไม่น่าเป็นห่วงอะไร เออ! ชายลาหยุดกี่วันล่ะ ใคร ไปล่งของแทน” .ไข่ ยอม อาย ทางบริษัทเขาให้หยุดจนกว่าไอ้นกมันจะหายหรือทุเลานั่นแหละ คงจะ ประมาณอาทิตย์หนึ่งได้นั่ง ช่วงนี้ก็ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ในบริษัทไปก่อน ล็วน คนส่งของเห็นว่าทางบริษัท ดึงเอาคนที่ส่งของเขตภาคเหนือมาส่งแทนชั่วคราว ไปก่อน” พี่สมชายอธิบายพลางใช้มือนวดต้นขาเบาๆ ทำหน้าเหยเก เมื่อผม เห็นว่าทั้งคู่เงียบไป ผมจึงถามพี่วีระว่าแล้วรถยนต์มันไปชนกับต้นไม้ยังไงละพี่ ว่ารืพี่หลับใน” พี่ลมชายหันหน้า มาทางผม ตอบผมเบาๆ แต่สีหน้ายังคงแฝงแววครุ่นคิด “พี่ไม่ได้หลับในหรอก เซน และจะว่าพี่ตาฝาดไปก็ไม่ได้เพราะว่านกมันก็เห็นเหมือนกับพี่”“เห็นอะไรครับ! ทีสมชาย”ผมถามด้วยความสงลัย พี่สมชายนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เห่มือนกำลังจะลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ตอนนั้น! พี่รู้สึกว่าจะประมาณตีหนึ่งกว่าๆ หรือตีสอง พี่ขับรถไปใกล้ จะเข้าตัวเมืองร้อยเอ็ด แต่ว่าเล้นทางช่วงนั้นค่อนข้างจะเปลี่ยวลักหน่อย พี'กับ นกก็นั่งคุยกันไปเรอยตามปกติ พี่ก็'ขับรถ1ไปตามธรรมดาของพี่ แต่มี'ช่วงหนึ่ง พี่ หันหน้ามาถามนกแต่พี่1ไม่ทราบถามเรื่องอะไรจู่ๆ นกก็ร้องบอกพี่ด้วยความตกใจ พร้อมทั้งชี้มือประกอบว่า “พี่ๆ ระวัง’’ ห่วงยางแฟนซี3ที่นั่ง พอพี่หัน'ไปมองหน้ารถพี่ก็เห็น'หญิงกลางคน คนหนึ่ง นุ่งผ้าซิ่น ใส่เสื้อคอกระเช้าเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปทางภาค อีสาน กำลัง จูงมือเด็กข้ามถนน แต่ระยะมันกระชั้นชิดเกินไป พี่เหยียบเบรคแล้ว ก็หักพวง มาลัยรถหลบอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ทันชนทั้งสองคนเข้าเต็มที่ พร้อมกับรถของ พี่ไถลไปชนต้นไม้อย่างจัง รถหยุดนึ่งกับที่มีแต่เสียงเครื่องยนต์ที่ยังคงดัง กระหึ่มอยู่” พี่สมชายหยุด
 

Comment

Comment:

Tweet