ตัวเองอย่างนั้น ผมเกิดความรู้สึกแปลกๆ อย่างหนึ่งว่า หากขืน ยังอยู่ตรงนั้น ไม่อะไรก็อะไรสักอย่างต้องเกิดขึ้นแน่ และอะไรที่ ว่านี้ต้องไม่ใช่เรื่องดี ราวปฏิหาริย์ เผอิญมีแท็กซี่ต้นหนึ่งเลี้ยว จากถนนบาร์ฑลีย์วิ่งมาทางที่ผมยืนอยู่  บาร์โหนติดผนังบ้าน ไฟที่ฝากระโปรงเปีดอยู่ แสดงว่าว่างไม่มีผู้โดยสาร ผมรีบถลาออกไปโบกมือเรียก นึก ภาวนาขอให้จอดรับ แท็กซี่จอดจริงๆ พอผมมุดเข้าไปข้างใน คนข้บก็ออกรถทันที ผมเห็นชายที่อุ้มเด็กยืนหน้ามุ่ยมองตาม รถแท็กซี่ ภายในรถแท็กซี่มีดมาก ที่ผมสามารถมองเห็นไต้ก็ แค่คอคนขับ เขานั้งต้วตรงใช้สมาธิเพ่งอยู่ที่ถนนเปียกลื่น ไม่มี หันซ้ายแลขวา ผมนึกขอบคุณโชคของตัวเองที่มาเจอคนขับ แท็กซี่ไม่ช่างพูด เขานึ่งเงียบไม่แอะอะอะไรออกมาสักคำตลอด การเดินทาง จนกระทั่งส่งผมที่ป้ายรถเมส์ใกล้แฟลตที่ผมพักหลัง จากอ่านมิเตอร์ค่าภาษาละตินโดยสารและกำลังจะครักเงินออกจากกระเป๋า เสื้อเชิ้ตนั่นแหละผมถึงมีโอกาสได้เห็นหน้าโชเฟอร์แท็กซี่ เป็นครั้งแรกจากแสงไฟหลังคารถ เป็นคนเดียวลับที่ปีน อุ้มเด็กอยู่ที่ป้ายรถเมล์ข้างปาช้าแขกมาเลย!ริมปีปากที่ประตับเป็นเส้นเรียวเล็กยิ้มให้ผมอย่างประหลาด ชวนขนหัวลุก ก่อนจะขับรถออกไปโดยไม่เอาเงินค่าโดยสาร ฝนซาลงไปบ้างแล้ว ผมรู้สึกว่าแข้งขามันทำท่าหมดแรงราวกับ วิ่งมาราธอนมาสองสามรอบ เนื้อตัวสั่นเข้าไปถึงกระดูก พอ รู้สึกค่อยยังชั่วแล้ว จึงเดินไปที่แฟลตในอาการเหมือนตกอยู่ใน ความฝัน ด้วยความรีบร้อนที่จะไปให้พ้นจากผู้ชายที่อุ้มเด็กที่ ถนนเซอร้งกูนบน ทำให้ผมลืมร่มสีดำไว้ที่ป้ายรถเมล์ นึกในใจ ว่าคงต้องเสียเงินซื้อร่มตันใหม่แน่  แต่พอเดินมาถึงแฟลตกลับเห็นร่มสีดำคันเดิมของผมวาง พิงฝาข้างประตูเหล็กคัด มันยังเปียกและมีนํ้าฝนไหลลงมานอง พื้น! ผมเข้านอนทั้งที่ยังงุนงงฉันต้องเดินผ่านบ้านหลังนั้น)อย่างไม่มีทางเลือก เพราะ เป็นทางเดียวที่ฉันจะกลับบ้าน บางคนบอกว่าบ้านหลังนี้มี ฝ็สิง บางคนบอกว่ามีนถูกสาป และบางคนก็ไม่สนว่ามันจะ เป็นย่งไง แต่สำหรับฉันแล้ว บาร์โหนสำเร็จรูป ทุกครั้งที่เดินผ่านเหมีอนมี อะไรดึงดูดจิตใจฉันให้เข้าไปผูกผ้นกับมัน ฉันจะไม่นึกถึง อะไรที่งนั้นั้นอกจากบ้านหลังนี้ฉันเดินผ่านบ้านนี้แทบทุกวันก้อว่าได้ และทุกครั้งมีความ รู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแห่งความกลัววิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความ รู้สึกนี้จะรุนแรงยิ่งขึ้นถ้าตอนที่ฉันเดินผ่านเป็นเวลาพลบคา แมว สีขาวมีแต้มสีดำตัวหนึ่งนั่งอยู่บนหลังเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่น่า จะเป็นชั้นวางหนังสือ ตาสีชมพูของมันที่มองผ่านกระจก หน้าต่างออกมา ดูราวกับถ่านไฟลุกสีแดง และมีฉันตกเป็นเป้า สายตา ในละแวกท่าเรือประมงที่ฉันนั่งอยู่นั่น บ้านหลังนี้มีคน พูดถึงมากที่สุด ท่าเรือประมงที่มีลักษณะเป็นพื้นคอนกรีตขนาด ประมานสนามฟุตบอลสองสนามต่อกัน ด้านปลายสุดเป็น สะพานไม้ยื่นลงไปในทะเลสำหรับจอดเรือและขึ้นปลาของพวก เรือที่ไม่มีเครื่องยนต์ท่าเรือประมงจะอยู่ตามแนวชายฝังของปาร์ เซอร์ปันจัง แต่ถนนที่แยกจากปาร์เชอร์ปันจังลึกเข้ามาในพื้นที่ ของชายฝังก็เรียกท่าเรือประมงไปด้วยเมื่อเข้าไปถนนสายที่ว่านี้จะเห็นกัมปงหรือหมู่บ้านเป็น กระท่อมไม้หลังคามุงสังกะสีเป็นที่พัก ราคาบาร์โหนอาศัยของชาวประมงและ ครอบครัวเรียงรายอยู่สองฟาก เลยไปอีกราวครึ่งกิโลเมตรจะ เป็นท่าเรือ ซึ่งบ้านที่ปลูกอยู่ทางแถวนั้นจะมีรั้วรอบขอบชิด บ้าน ฉันอยู่ใกล้กับบ้านหลังนั้น คนที่มาเช่ามักจะเป็นคนรักแมว และ เวลามีคนอยู่พวกแมว ๆ ก็จะเริงร่าไปทั่วบริเวณบ้านอย่างอิสระ บางตัวเล่นหยอกล้อกันที่ระเบียงหน้า บางตัวนั้งจับเจ่าบนขอบ หน้าต่าง บางตัวนอนผึ่งแดดบนทางเดิน หรือไปนอนซุกหลับ อยู่ตามมุมห้อง
 

Comment

Comment:

Tweet